Janusz Mazurek
Jest siedlczaninem prawie od urodzenia. Jego nazwisko od wielu, wielu lat jest kojarzone z fotografią. Hasło „Fotomazurek24” otwiera wiele drzwi, mimo że na początku nie było wcale takie oczywiste, czym będzie się w życiu zajmował, ponieważ miał wiele zainteresowań.
Jego pierwsze spotkanie z fotografią i samodzielne wykonanie zdjęć skończyło się dosyć przykrym incydentem, jako że do rozrobienia odczynników użył naczyń kuchennych, za co otrzymał burę od mamy. Potem na ponad 10 lat, z racji tego, że nie miał warunków do „zabawy w fotografię”, robienie zdjęć troszeczkę zeszło w jego życiu na drugi plan. 
Intensywnie działał wówczas w Związku Harcerstwa Polskiego, uczestniczył w organizowaniu festiwali piosenki harcerskiej. Prowadził obozy i zimowiska. W harcerstwie dosłużył się stopnia harcmistrza.
W latach 70. ubiegłego wieku spotkał panią Alicję Siwkiewicz – instruktor teatru, reżyserkę i animatorkę ruchu amatorskiego. Spotkanie to zaowocowało silnymi związkami Janusza Mazurka z „Chodowiakami”. Przez lata był też tancerzem, solistą śpiewającym i jednocześnie aktorem siedleckiego teatru amatorskiego, który prowadziła Pani Alicja. 
Mało kto wie, że ze razem ze Zbigniewem Myrchą – muzykiem, tancerzem, wieloletnim członkiem Państwowego Zespołu Ludowego Pieśni i Tańca „Mazowsze” założył w Siedlcach kapelę podwórkową o charakterystycznej dla tego miasta nazwie „Jacki”. I to właśnie „Jacki” jako kapela pierwsi wykonali utwór „Moje Siedlce”, który stał się później hymnem Siedlec. Pierwszym wykonawcą tego utworu był Zygmunt Tokarski, który tę piosenkę podarował Januszowi Mazurkowi. 
Prawdziwą przygodę z fotografią Janusz Mazurek rozpoczął, gdy poznał miłość swojego życia i późniejszą małżonkę, Halinę, która nie tylko lubiła i chciała być fotografowana, ale też pozwoliła mężowi wydać znaczne jak na ówczesne czasy pieniądze na zakup profesjonalnego aparatu fotograficznego Pentacon sixTL 
W latach 70. XX w. fotografował siedlecką dzielnicę przemysłową, spektakle teatru kameralnego i wydarzenia kulturalne, które się wówczas odbywały. Współpracował wówczas jako wolny strzelec z „Trybuną Mazowiecką”. 
W 1980 r. został fotoreporterem „Tygodnika Siedleckiego”. Wtedy rozpoczął się jego prawie 40-letni całodobowy, całotygodniowy, całomiesięczny i całoroczny dyżur reporterski. Wydawało mu się wtedy, że złapał Pana Boga za nogi i że wszystko potrafi, ale czas szybko to zweryfikował. Na ziemie sprowadzili go mistrzowie fotografii Aleksander Jałosiński i Janusz Czarnecki.
Pierwszy z nich twierdził, że zdjęcie można zrobić nawet harmonią, tylko trzeba wiedzieć, jak, bo fotografia powstaje w głowie, a aparat jest tylko narzędziem. Drugi specjalizował się w fotografii reklamowej.
Ponieważ praca zawsze była i jest jego pasją, był wówczas gościem w domu. Na szczęście żona to rozumiała. 
Janusz Mazurek brał udział w wielu konkursach fotografii prasowej, m.in. organizowanych przez Fundację Batorego, zajmując w nich I, II i III miejsca. Zdjęcie, które wykonał w Patrykozach zostało wysoko ocenione na konkursie na plakat zabytków. 
Jego kontakty ze światem medycznym pozwoliły mu na uczestniczenie w operacjach i robienie zdjęć, które były potem prezentowane na światowych sympozjach. Jego zdjęcia można też było zobaczyć w ogólnopolskich tytułach – dziennikach i miesięcznikach.
Zdjęciem, z którego jest najbardziej dumny, jest fotografia Ojca Świętego Jana Pawła II, który przez kilka sekund przejeżdża w papamobile na tle siedleckiego starego ratusza „Jacka”. 
„Wydaje mi się, że fotografia jest formą rozmowy z czytelnikiem i tymi wszystkimi osobami, które ją potem oglądają, dlatego uważam, że trzeba ją robić uczciwie i dlatego też nigdy nie byłe zwolennikiem fotograficznego make-upu” - przyznaje w rozmowach z młodszymi kolegami.
Mimo iż 3 lata temu przeszedł na emeryturę, cały czas jest aktywny i chce być aktywny, dopóki starczy mu sił. Prowadzi swój profil facebookowy, na którym zamieszcza fotografie współczesne i te, które ma w swoim bogatym archiwum domowym. Od 2 lat pracuje jako fotoreporter „Życia Siedleckiego”. 
Przyzwyczaił nas do tego, że zdjęcia, które robi, po kilku godzinach już możemy obejrzeć w sieci. „nigdy nie zostawiam pracy na dzień następny. Budzę się z czystym kontem. Nauczyłem się tego, pracując w dawnym „Tygodniku Siedleckim”. Wyjeżdżał w teren o godz. 7.00, wracał o godz. 11.00-12.00. O godz. 14.00 te zdjęcia musiały być gotowe w redakcji. Gdy zostały zaakceptowane przez szefostwo i były wysyłane listem dworcowym do Warszawy, gdzie o godz. 16.00 czy 17.00 rozpoczynał się już cykl produkcyjny.  
Janusz Mazurek sprawdził się jako niezawodny fotoreporter, dokumentujący nierzadko tragiczne wydarzenia. Przyznaje jednak, że fascynuje go fotografowanie tańca, ludzi kultury, teatru, życia, tego wszystkiego, co nas otacza. 
Przed każdą obsługą stara się być trochę wcześniej, porozmawiać z ludźmi i pooglądać miejsce, które „za moment” będzie fotografował. 
Możemy go spotkać nie tylko na różnego rodzaju uroczystościach, ale również na przejażdżce rowerowej. Jazda na rowerze okazała się bowiem jego kolejną pasją, dzięki której nie tylko dba o aktywność fizyczną, ale także pobija swoje kolejne rekordy życiowe.